Sztuka symulowania

Wojciech Imielski 

Sztuka symulowania. Jak osoby zdrowe udają chorobę psychiczną? 


WPROWADZENIE

Zjawisko symulacji zaburzeń psychicznych jest tematem niezwykle istotnym w wielu dziedzinach psychologii stosowanej. Zdarza się bowiem, że osoby badane przez psychologa z tych czy innych względów prezentują istnienie objawów psychopatologicznych, których w rzeczywistości nie doświadczają. Zadaniem niejednokrotnie trudnym i wymagającym jest wówczas odróżnienie pacjentów faktycznie chorych i cierpiących od osób, które z jakichś powodów pragną sprawić wrażenie zaburzonych psychicznie. Niektórzy autorzy twierdzą nawet, że nie istnieje w psychiatrii większe dla wiedzy i umiejętności klinicysty wyzwanie, niż diagnozowanie symulacji (McGarry, 1986, za: Pollock, 1998). Z kolei inni podają, że symulacja zaburzeń psychicznych nie zdarza się wcale często i jest dość łatwa do wykrycia (Wciórka, 2002).

W psychologii amerykańskiej zagadnienie symulowania zaburzeń psychicznych lub różnych stanów świadomości jest tematem szeroko podejmowanym w naukowej dyskusji na temat różnych aspektów psychologicznej diagnostyki klinicznej. Orne (1962, za: Brzeziński, Kowalik, 1993) podaje przykład własnych badań nad hipnozą, w których uczestnicy udający przeżywanie transu hipnotycznego zdołali wprowadzić w błąd nawet doświadczonych badaczy tego tematu.

Problem udawania zaburzeń psychicznych wydaje się być szczególnie ważny w psychologicznej praktyce sądowej.

Czytaj więcej: Sztuka symulowania

Kim jest psychopata?

Wojciech Imielski

Kim jest psychopata? Osobowość nieprawidłowa o cechach dyssocjalnych.

Poszli razem na śniadanie
Zjedli to przepyszne danie
Pająkowi było mało
Zjadł biedronkę w kropki całą

Oddział Zamknięty, "Horror"


 

Analizując temat przemocy i zaburzonych związków międzyludzkich nie sposób nie uwzględnić problemu osobowości dyssocjalnej. Jest to najpowszechniej występujące zaburzenie osobowości, rozpoznawane często wśród pacjentów oddziałów i szpitali psychiatrycznych. Osobowość dyssocjalna, najprościej rzecz ujmując, jest tym, co mamy na myśli, kiedy mówimy o kimś, że jest „psychopatą”. Pojęcie „psychopatia”, zgrabne i użyteczne, było zresztą dawniej używane w języku specjalistycznym. Kiedyś określenia „psychopatie” używano również w odniesieniu do zaburzeń osobowości w ogóle.

Dyssocjalne zaburzenie osobowości, a czasem pewne jego komponenty, to niezwykle częste nieprawidłowości osobowościowe, występujące powszechnie u wielu osób. Tak naprawdę, jest to chyba jedyna forma zaburzeń osobowości, której istnienie jest ponad wszelką wątpliwość udowodnione w wielu stosownych badaniach. Żaden klinicysta - praktyk nie ma wątpliwości, że psychopaci istnieją i bywają prawdziwą udręką wielu środowisk i grup społecznych.

Czytaj więcej: Kim jest psychopata?

Psychologiczne badanie diagnostyczne

Wojciech Imielski

Psychologiczne badanie diagnostyczne. Informacje dla niewtajemniczonych.

Do diagnostyki psychologicznej trafiają ludzie reprezentujący wszelkie zawody i narodowości. Są to osoby w każdym wieku, najróżniejszej kondycji intelektualnej, społecznej czy kulturalnej. Większość z tych osób zjawia się w gabinecie psychologicznym z jakimś określonym nastawieniem do badania i całego procesu diagnostyczno – terapeutycznego. Zdarza się, że pacjent żywi zupełnie nierealne oczekiwania lub nawet prezentuje pewne obawy co do procedury samego badania. W czasach niemal nieograniczonego dostępu do różnych informacji nastąpił wysyp wszelkiego rodzaju publikacji, dotyczących również psychologii i psychopatologii. Wiele z tych pozycji zostało napisanych przez wybitnych, dysponujących specjalistyczną wiedzą zawodowców. Niemniej często zdarza się jednak, że prezentowana przez pacjenta orientacja w zakresie psychologii i stosowanych przez nią metod jest zatrważająco niezgodna z rzeczywistością. Zwłaszcza, jeśli opiera się na magicznych doniesieniach pseudospecjalistów, publikujących rozmaite bzdury w ogólnodostępnych poradnikach, kolorowych czasopismach lub w Internecie. Czasami więc pacjent dysponuje wiedzą nie mającą kompletnie nic wspólnego z prawdą.

Czytaj więcej: Psychologiczne badanie diagnostyczne

Panie Doktorze, czy ja jestem normalny?

(artykuł jest rodziałem z książki autora "Zaburzenia psychiczne i emocjonalne. Przewodnik popularnonaukowy", Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2010)

Wojciech Imielski

Panie Doktorze, czy ja jestem normalny?” – problem nieprawidłowości psychologicznego funkcjonowania u ludzi zdrowych psychicznie.

Tak, tak – odpowiedział Faria z gorzkim uśmiechem – tak, to ja uchodzę za wariata; moim to kosztem bawią się od dawna tak wyśmienicie mieszkańcy tego więzienia i byłbym igraszką dla dziatwy, gdyby dzieci przemieszkiwały w tym siedlisku beznadziejnej męki”

Aleksander Dumas, „Hrabia Monte Christo”

Zarówno w psychologicznej, jak i lekarskiej praktyce klinicznej a nawet w sytuacjach prywatnych zdarza się często, że pacjent, członek rodziny pacjenta lub inna osoba wyraża obawy o stan własnego zdrowia psychicznego. Ludzie martwią się czasem stanem swoich władz umysłowych, obserwując u siebie niepokojące i dziwne w ich mniemaniu objawy.

Czytaj więcej: Panie Doktorze, czy ja jestem normalny?

Symulowanie choroby psychicznej jako wyzwanie ...

Wojciech Imielski

Symulowanie choroby psychicznej jako wyzwanie dla psychologicznej diagnostyki klinicznej

Wprowadzenie

W trakcie swojej praktyki – klinicznej, sądowej czy środowiskowej, tak psycholog jak i lekarz psychiatra niejednokrotnie miewają do czynienia z osobami z tych czy innych względów udającymi objawy choroby psychicznej. Zjawisko symulacji zaburzeń psychicznych jest być może tak stare, jak same zaburzenia psychiczne, a zatem towarzyszy człowiekowi najprawdopodobniej od początków jego historii. Niezależnie od powodów symulacji, o których będzie mowa w dalszej części artykułu, rzeczą niezwykle istotną jest umiejętność jej wykrycia czy zdemaskowania, co nie zawsze jest sprawą łatwą, zwłaszcza, jeśli symulujący jest osobą inteligentną i sprytną a przy okazji dobrze obeznaną z symptomatologią i syndromologią psychiatryczną.

Czytaj więcej: Symulowanie choroby psychicznej jako wyzwanie ...

Dylematy etyczne w pracy biegłego sądowego w zakresie psychologii

Wojciech Imielski

Dylematy etyczne w pracy biegłego sądowego w zakresie psychologii

Nauka zwana psychologią, jest – najogólniej rzecz ujmując – nauką o ludzkiej naturze. Łącząc walory teoretyczne z praktycznymi dostarcza wiedzy tyleż fascynującej i użytecznej co niebezpiecznej. Psychologia naukowa ma historię niedługą, bo nieco tylko dłuższą, niż stulecie. Wraz z dynamicznym rozwojem nowoczesnych narzędzi i naukowych strategii badawczych nastąpił szybki wzrost zakresu wiedzy psychologicznej, czego naturalną konsekwencją było powstanie w ramach psychologii licznych dyscyplin szczegółowych, zajmujących się badaniem i wyjaśnianiem wszelkich aspektów życia psychicznego człowieka i innych organizmów. Jedną z najintensywniej eksploatowanych dziedzin nowoczesnej psychologii jest psychologia sądowa. Specjaliści z tego zakresu na całym świecie pracują na zlecenie wymiaru sprawiedliwości, wspierając swą wiedzą organa ścigania, uczestnicząc w wielu procedurach na wszystkich etapach postępowań sądowych. Praca z tak delikatnym materiałem, jakim są ludzki intelekt i emocje oraz opiniowanie w tak ważnych dla naszego życia sprawach, jakich dotyczą podejmowane przez sąd decyzje stwarza rozliczne, nieraz trudne do rozstrzygnięcia problemy natury etycznej, z którymi niejednokrotnie przychodzi się zmierzyć psychologowi sądowemu. Niniejszy artykuł jest próbą krótkiego zasygnalizowania i opisu podstawowych problemów moralnych, jakie napotyka w swej pracy biegły sądowy z zakresu psychologii. Kwestii, jakich mogą dotyczyć wątpliwości etyczne jest w pracy psychologa niemal nieskończenie wiele, wybrano zatem te, które z perspektywy psychologa – praktyka wydały się autorowi najistotniejsze.

Czytaj więcej: Dylematy etyczne w pracy biegłego sądowego w zakresie psychologii

Techniczne i merytoryczne problemy w pracy biegłego ...

Wojciech Imielski

Techniczne i merytoryczne problemy w pracy biegłego sądowego z zakresu psychologii

Psychologia sądowa jest obecnie jedną z najintensywniej eksploatowanych nauk wpierających pracę organów ścigania. Rośnie liczba spraw sądowych, w przebiegu których należy, mówiąc bardzo ogólnie, ustalić stan psychiczny uczestnika lub uczestników w określonym momencie, wszędzie zaś tam, gdzie obecny jest w postępowaniu sądowym tzw. „element ludzki” nierzadko pojawia się potrzeba formalnej i treściowej oceny zawartości składanych przez świadków zeznań. Warto również podkreślić, że znakiem obecnych czasów jest wzrost liczby zachorowań na związane z postępem cywilizacyjnym dolegliwości i zaburzenia, które ogólnie określić można jako „psychiczne”, „psychologiczne” lub „o podłożu psychologicznym”, te zaś, jeśli ewentualnie są obecne, miewają istotne znaczenie dla wartości dowodowej ewentualnie składanych przez osobę zeznań.

Czytaj więcej: Techniczne i merytoryczne problemy w pracy biegłego ...

design by vilanim Copyright © wojciechimielski.pl